《文茜的世界周報》歐洲版

#含主持人陳文茜解說
#Youtube「訂閱」文茜的世界周報
https://www.youtube.com/channel/UCiwt1aanVMoPYUt_CQYCPQg
右邊👉 「訂閱」，並開啟小鈴鐺 🔔
#歐盟擔憂川普交出政權前，在中東撤軍，如今預言成真

<單則精選>
川普還沒有準備放棄，已經啟動的抗議計票結果的訴訟，歐洲普遍認為是雷聲大雨點小。但是他拒絕交接，不只威脅到美國的國家安全，也可能危及世界局勢。

在2021年1月20日，拜登正式就職之前，川普有70天的掌權時期。歐洲國家最擔心的是被稱之為「焦土劇本」的國際局勢，包括不排除川普可能突然宣布從伊拉克貨阿富汗全面撤兵，讓盟國如英法措手不及；在卸任前決定從德國撤出美軍基地，或是無預警地對歐洲國家實施關稅制裁（如德國汽車或法國紅酒等）。

{內文}
(賀錦麗\美國副總統當選人)
拜登

終於在四天四夜的開票之後，這一刻，他像一個運動選手一樣地跑上台，這場選舉的確是一場馬拉松，但是這個舞台非但不是這場選舉馬拉松的終點，而是另一場馬拉松長跑的起點。

(法國Journal de Dimanche/週刊國際政治總編輯）
當然有一個人輸了選舉，但是他還握有政權，另一個人贏了，但是還沒有掌權，只要在憲法所規定的日期之內，在12月14日選舉人團投票決定誰當選之前，他們儘量拖延時間，比拳頭，措辭強烈，最重要的是千萬不能被羞辱

(德國馬歇爾基金會/小布希總統資深顧問/Jamie Fly)
這是一個表現遠比預估要好的總統，讓超過7千2百多萬的選民出來投票給他，就選區的選舉而言，它甚至為共和黨未來的四年繪製出圖表並鋪平了道路，這就是為什麼很多共和黨的國會議員如此不願意把他踢開，因為他們覺得川普還會繼續出現在未來四年的談話裡

2016年，他以少於對手兩百萬張選票當選贏得了大位，2020年，他增加了1100萬張選票，當然不可能接受自己敗選的結果，當川普決定打一連串法律訴訟，而且美國正處於疫情高峰時，大西洋的民主國家如何看待。

(Christoph von Marschall\德國柏林明鏡日報資深評論)
這破壞了我們對於民主程序的信仰，法治國家的分權，這個設定了我們國家和西方國家與獨裁的不同之處

在明年1月20日之前，川普還有將近70天的時間，唯一可以確認的是，他不會一直安於一個人打高爾夫球，這個川普安靜打球的畫面，藏不住共和黨內部是否繼續力挺川普抗議選舉結果的暗潮洶湧

(Nicole Bacharan\法國歷史學者美國研究專家)
一月份喬治亞州的兩場選舉，參議院多數黨領袖米奇麥康奈和共和黨的首要任務
是不要惹怒了挺川普的選民們，同時還要守住金主，才能繼續往喬治亞州的兩場選戰砸錢，因此除了那些真心支持川普的人之外，每個人都在算計他自己的下一步，和自己未來的職業生涯，而且很明顯的是，他們都非常害怕川普

因為川普不是一個敗選之後，等待下台的跛腳鴨總統，他們害怕的是一個一朝有過節一輩子記仇，而且絕對加倍奉還的川普。

(Philippe Corb/歐洲RTL電視台駐華盛頓記者）
例如假使你是Marco Rubio，佛羅里達州重量級的共和黨參議員，但是你在2016年的初選裡被川普毫不留情的羞辱過，真的是狠狠地被他羞辱，甚至包括身體上的威脅，但是你很年輕也很有野心，而你的選區又是一個大規模支持川普的州，你心裡想的是2024，你未來幾週該怎麼辦，才能一方面既要顧慮川普，以防自己變成他的箭靶，一方面還要安撫他的選民，因為你自己也要考慮2024

截止目前為止，川普雖然已經啟動了在七個州對於開票結果的抗議訴訟，但是歐洲普遍認為這只是為了要削弱拜登獲勝的合法性，除了繼續討好以及維持鐵粉選民的動員之外，只會是雷聲大雨點小，改變不了選舉結果。

(法國Journal de Dimanche/週刊國際政治總編輯)
他們缺少一位James Baker，他是老布希總統的國務卿，在2000年總統大選期間，他是小布希在佛羅里達州重新計票時的法律顧問，他集結了當時美國最優秀的律師團，然後他贏了，現在當你看到的是朱利安尼，和那三四個和他一起前往賓州要打官司的律師，坦白說他們都是二流的律師，而且根本不熟悉選舉法

從歐洲的角度而言，無論是共和黨內部整體或個人，如何面對川普敗選的戰略，基本上還是美國的內部矛盾，都比不上更令人憂慮的國際外交。

(德國柏林明鏡日報記者/Christoph von Marschall）
試圖有一個和平的政權轉移，為的是保障美國的安全，廣義而言也是保護民主世界，
但是這不見了，這就是為什麼危險的原因

危險來自於這段不確定時期，美國雖然同時有兩位總統卻是兩位彼此敵視的總統。

(Nicole Bacharan\法國歷史學者美國研究專家）
他還準備要開除FBI的局長，這已經不是第一次了，還有CIA的局長，我們也提到過按照規矩，現任總統和當選總統應該要同時每天都獲得情治機關的簡報，但是拜登的團隊很尷尬的表示，他們並沒有得到任何簡報

和平的交接，不只是一通來自敗選者祝賀勝選者的電話，也不只是簽署政權轉移的預算支票，還包括讓當選者立刻獲得有關國家安全的每日重要簡報。

(Philippe Corb/歐洲RTL電視台駐華盛頓記者）
在有關於911時間的調查報告裡，提到了2000大選後在小布希和高爾之間，有37天的未知等待期，因此推遲了小布希政府上台執政的準備，所以延誤了對於例如CIA&FBI等美國情治機關負責人的任命，當然這份報告並不是說由於佛羅里達州的重新計票而導致了911，但是可以相信這會是未來幾天民主黨將要提出來的論述

到目前為止，還沒有人敢想像比抗議選結果，還要更可怕的劇本。

(Nicole Bacharan\法國歷史學者美國研究專家）
我想我們每個人心裡都在問，但是沒有說出來的問題是，川普會不會發動政變，或者說如何在美國發動一場政變，在這裡軍隊的角色絕對是關鍵性的，他已經開除國防部長艾思博（Mark Esper），艾思博也不是第一個被他開出的國防部長，然後替換成一個對他百分之百忠誠的人，一點都不會惹他不高興的人，幾乎是一個他的極端擁護者

就像共和黨害怕川普一樣，歐洲對於川普接下來可能的行動感到不安，因為川普只在乎對基本盤選民的照顧，遠勝於他對於歐洲盟友的不屑一顧。

(法國Journal de Dimanche週刊國際政治總編輯)
夏天以來，全世界很多總理辦公室一直在準備的劇本，叫做「焦土劇本」

就像美國總統手上握有引爆核彈的紅色按鈕一樣，不過在這剩下的七十天裡，川普本人就是足以威脅全世界局勢的武器。

(法國Journal de Dimanche 週刊國際政治總編輯）
如果川普突然決定要兌現他的競選承諾，在美國的盟友毫無準備的情況下，他決定要全面從伊拉克和阿富汗撤兵，那對於美國在中東或其他地區的法國 英國等盟友
那將會是一場災難

災難是這是一個歐洲衷心期待的選舉結果，而卻要更心驚膽顫的面對這段時間內，隨時可能發生的「焦土劇本」。

(法國國際關係研究所所長/Pascal Boniface）
他的個性會動員他所有的破壞能力，來阻撓打敗他的下一任總統的任期

一直到2021年的I月20日，這不只是拜登一個人的馬拉松，也是歐洲面對被新冠疫情威脅的聖誕及新年假期之餘，還要提心吊膽的煎熬。
https://www.youtube.com/watch?v=LW_zauqFFjE

【完整版】2020.11.14《文茜世界周報－歐洲版》
https://www.youtube.com/watch?v=6Rk4NelsIg4

ที่มากฎหมายลำดับรองที่มีฐานะเป็น “กฎ” ของประเทศสหรัฐอเมริกา

หมายเหตุ ข้อมูลส่วนหนึ่งในรายงานวิจัยเรื่อง ปัญหาสถานะและลำดับชั้นทางกฎหมายภายใต้บทบัญญัติรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 : กรณีศึกษาพระราชกฤษฎีกา เสนอต่อมหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี,2562 โดยสิทธิกร ศักดิ์แสงและอภิรดี กิตติสิทโธ

ประเทศสหรัฐอเมริกาอีกประเทศหนึ่งที่ประเทศไทยได้รับอิทธิเกี่ยวกับความคิดการจัดทำกฎหมายลำดับรองที่มีมีฐานะเป็น “กฎ” โดยเฉพาะในเรื่องการกระทำในฐานะประมุขของรัฐ ดังนั้นจำเป็นต้องศึกษาถึงที่มากฎหมายลำดับรองของประเทศสหรัฐอเมริกา อำนาจออกฎหมายลำดับรองของฝ่ายบริหารในสหรัฐอเมริกา ศาลได้ยอมรับและรับรองให้รัฐสภามอบอำนาจให้ฝ่ายบริหารออกกฎหมายลำดับรองภายใต้เงื่อนไขว่า รัฐสภาต้องวางมาตรฐานหรือนโยบายเพื่อเป็นแนวทางในการตรากฎหมายขององค์กรผู้รับมอบอำนาจและการมอบอำนาจจะต้องไม่คลุมเครือและตรวจสอบได้ นอกจากนี้การมอบอำนาจจะต้องไม่เป็นการสละหรือโอนอำนาจนิติบัญญัติซึ่งเป็นอำนาจหน้าที่ของรัฐสภา[1] ภายใต้หลักการแบ่งแยกอำนาจที่ค่อนข้างเคร่งครัดในระบบรัฐบาลแบบประธานาธิบดี ซึ่งมีความเป็นมาดังนี้

การพัฒนาทฤษฎีห้ามมอบอำนาจตามรัฐธรรมนูญ ค.ศ. 1789 ในระยะแรก

กฎหมายลำดับรองของประเทศสหรัฐอเมริกาในระยะเริ่มแรกรัฐธรรมนูญสหรัฐอเมริกา ค.ศ. 1789 ภายใต้แนวคิดการแบ่งแยกอำนาจ มาตรา 1 บัญญัติว่า “อำนาจนิติบัญญัติทั้งปวงที่บัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญให้เป็นอำนาจของรัฐสภาสหรัฐ และมีอำนาจออกกำหมายที่จำเป็นและเหมาะสมสำหรับการปฏิบัติภารกิจของรัฐ”ถูกหยิบยกเป็นประเด็นปัญหาในทางรัฐธรรมนูญว่า การมอบอำนาจให้ฝ่ายบริหารจะต้องมีลักษณะใดบ้าง เกิดจากพัฒนาทฤษฎีห้ามมอบอำนาจ ซึ่งศาลสูงได้วางหลักไว้ เช่น[2]

คดีที่ 1 คดี Wayman v. Soutthard (1825) โดยความเห็นของผู้พิพากษา Marschall ว่า เราไม่เคยโต้แย้งเลยว่า รัฐบาล (ฝ่ายบริหาร) สามารถมอบอำนาจให้ศาลหรือคณะกรรมการวินิจฉัย (tribunal) กำหนดกฎเกณฑ์ในเรื่องเฉพาะและอย่างเคร่งครัดและรัฐสภาก็อาจมอบอำนาจนิติบัญญัติ ซึ่งรัฐสภาควรจะใช้ด้วยตนเองและอำนาจที่มอบให้เป็นสิ่งสำคัญที่ต้องกำหนดไว้ในขณะที่ตนมอบอำนาจ ซึ่งผู้พิพากษา Marschall ได้แยกขอบเขตของอำนาจระหว่างรัฐสภามอบอำนาจให้ศาลกับรัฐสภามอบอำนาจให้องค์กรอื่น ๆ ว่ารัฐสภาต้องกำหนดเนื้อหาสาระของกฎหมายไว้เป็นบทบัญญัติทั่วไป และให้องค์กรที่ได้รับมอบอำนาจกำหนดรายละเอียดเพื่อให้บทบัญญัติทั่วไปของรัฐสภาสมบูรณ์

คดีที่ 2 คดี Cincinnati W.& Z. R. Co. v. Commissioner, (1852) ได้ชี้ให้เห็นความแตกต่างที่แท้จริงระหว่างการมอบอำนาจนิติบัญญัติและการใช้ดุลพินิจของผู้รับมอบอำนาจว่า การมอบอำนาจนิติบัญญัติเป็นการตัดสินใจของรัฐสภาว่าอะไรควรเป็นกฎหมายและให้อำนาจหรือดุลพินิจแก่องค์กรผู้รับมอบอำนาจเพียงเพื่อปฏิบัติภาระหน้าที่ภายใต้กฎหมายและให้บรรลุวัตถุประสงค์ของกฎหมาย

การมอบอำนาจของรัฐสภาให้กับฝ่ายบริหารจัดทำกฎหมายลำดับรองที่มีฐานะเป็น “กฎ” ต้องกำหนดหลักเกณฑ์หรือมาตรฐานของกฎหมายในระยะที่ 2

การมอบอำนาจของรัฐสภาให้กับฝ่ายบริหารจัดทำกฎหมายลำดับรองที่มีฐานะเป็น “กฎ” ต้องกำหนดหลักเกณฑ์หรือมาตรฐานของกฎหมายในระยะที่ 2 ถือเป็น “ยุครัฐสวัสดิการ”เป็นการวางหลักการมอบอำนาจต้องกำหนดหลักเกณฑ์หรือมาตรฐานของกฎหมายไว้ด้วย ถือเป็นการพัฒนาการจัดทำกฎหมายลำดับรองในระยะที่ 2 มีคำวินิจฉัยของศาลสูงได้วางหลักในเรืองการมอบอำนาจว่า การมอบอำนาจที่ไม่ได้กำหนดหลักเกณฑ์หรือมาตรฐานของกฎหมายไว้ถือเป็นการกระทำที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย เป็นโมฆะ ดังเช่นในคดี ต่อไปนี้[3]

คดี Buttfied v. Stranahan (1904) ศาลสูงได้วินิจฉัยว่า การมอบอำนาจจะทำได้ต่อเมื่อผู้ร่างกฎหมายได้กำหนดหลักเกณฑ์และขอบเขตในการใช้ดุลพินิจของผู้รับมอบอำนาจในเรื่องของการที่กฎหมายมอบให้อำนาจรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังกำหนดมาตรฐานความบริสุทธิ์ ความเหมาะสมและคุณภาพของชา ที่เป็นสินค้านำเข้า กฎหมายดังกล่าวมีวัตถุประสงค์ที่จะยกเว้น ชาคุณภาพต่ำที่สุด ดังนั้นการที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังใช้อำนาจที่ได้รับมอบมานี้จึงเป็นเพียงการปฏิบัติการให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์เบื้องต้นตามเจตนารมณ์ของรัฐสภา[4]

คดี Panama Refining Co. v. Ryan (1935) รัฐสภาได้ให้อำนาจประธานาธิบดีออกกฎหมายห้ามจำหน่ายน้ำมันระหว่างรัฐ ศาลสูงวินิจฉัยว่า รัฐบัญญัติไม่ชอบด้วยรัฐธรรมนูญ เพราะรัฐสภาไม่ได้กำหนดนโยบายหรือมาตรฐานหรือกฎเกณฑ์ใดไว้เลย รัฐสภาไม่ได้กำหนดเงื่อนไขในการอนุญาตหรือห้ามการจำหน่ายน้ำมันเลย ประธานาธิบดีได้รับอำนาจอย่างไม่จำกัดไม่ชอบด้วยรัฐธรรมนูญ

ความจำเป็นของฝ่ายบริหารต้องออกกฎหมายลำดับรองที่มีฐานะเป็น “กฎ” : ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งถือเป็นระยะที่ 3 ที่ศาลสูงได้ยอมรับความจำเป็นของฝ่ายบริหารที่ต้องออกกฎหมายลำดับรอง การมอบอำนาจจึงจำเป็นไปอย่างกว้างขวาง ทั้งนี้เพราะศาลเริ่มตระหนักว่ารัฐสภาไม่อาจคาดการณ์ล่วงหน้าได้ และฝ่ายบริหารมีความจำเป็นต้องปรับใช้กฎหมายให้สอดคล้องกับสถานการณ์ เช่นในคดีในคดีต่อไปนี้[5]

คดี Sunshine Anthracite Coal Co. v. Adkinds (1940) ศาลสูงยอมรับว่ารัฐสภาอาจมอบอำนาจนิติบัญญัติให้องค์กรเจ้าหน้าที่อื่นใดอย่างถูกต้องตามกฎหมาย โดยวินิจฉัยว่า การมอบอำนาจโดยรัฐสภาถูกตระหนักว่าเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อที่ว่าการใช้อำนาจนิติบัญญัติจะไม่กลายเป็นสิ่งที่ไม่มีประโยชน์หรือเป็นสิ่งที่ปราศจากเหตุผล

คดีLichter v. United States (1948) กฎหมาย Renegation Act. 1942 ให้อำนาจเจ้าหน้าที่ของรัฐในการทำสัญญาระหว่างสงครามได้ เมื่อปรากฏว่าคู่สัญญาฝ่ายหนึ่งได้รับกำไรมากเกินควรเจ้าหน้าที่ของรัฐอาศัยอำนาจตามรัฐบัญญัติฉบับดังกล่าวออก กฎหมายลำดับรอง กำหนดนิยามของ “กำไรมากเกินควร”และต่อมารัฐสภาได้แก้ไขเพิ่มเติมคำนิยามดังกล่าว ในปี ค.ศ. 1944 ศาลสูงได้วินิจฉัยว่าข้อเท็จจริงที่ฝ่ายปกครองกำหนดนิยามขึ้นและรัฐสภาได้ตราคำนิยามดังกล่าวลงไว้ในรัฐบัญญัติย่อมแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของคำนิยามนี้ แต่ก็หาได้ทำความจำเป็นที่ต้องกำหนดคำนิยามที่ชอบด้วยรัฐธรรมนูญ

คดี Amalgamate Cutter v. Connally (1971) เกี่ยวกับการมอบอำนาจให้ประธานาธิบดีกำหนดอัตราจ้างและราคาตามเศรษฐกิจของชาติ ศาลสูงวินิจฉัยว่า ปัญหาการมอบอำนาจไม่ใช่ปัญหาว่าเจ้าหน้าที่รับบาลใช้อยู่โดยลักษณะเป็นการนิติบัญญัติหรือไม่ หรือรัฐสภาได้กำหนดหลักเกณฑ์หรือมาตรฐานให้พอเข้าใจได้หรือไม่ แต่การพิจารณาว่านโยบายของการมอบอำนาจนั้นสามารถตรวจสอบได้ทั้งในทางเนื้อหาและวิธีการ เพื่อเป็นการจำกัดอำนาจของผู้รับมอบอำนาจ คือ การควบคุมการใช้อำนาจที่ได้รับมอบและการจะบรรลุวัตถุประสงค์ในการมอบอำนาจได้ก็โดยจำกัดขอบเขตทางเนื้อหรือวิธีการทั้ง 2 อย่าง

เมื่อพิจารณาสรุป การจัดทำกฎหมายลำดับรองที่มีฐานะเป็น “กฎ”ของประเทศสหรัฐอเมริกาเราจะพบประเด็นสำคัญ ของการวางหลักการแบ่งแยกอำนาจ (Separation of Powers) คือ การแยกอำนาจนิติบัญญัติออกจากอำนาจบริหารอย่างเด็ดขาด อีกด้านหนึ่งความจำเป็นของการปกครองสมัยใหม่ทำให้ทฤษฎีเป็นไปไม่ได้ในทางปฏิบัติ ศาลจึงได้ยอมรับให้รัฐสภามอบอำนาจได้ ภายใต้เงื่อนไขที่ว่า รัฐสภาจะต้องวางมาตรฐานหรือนโยบายเพื่อเป็นแนวทางในการตรากฎหมายลำดับรองที่มีฐานะเป็น “กฎ” ขององค์กรผู้รับมอบอำนาจ และการมอบอำนาจจะต้องไม่คลุมเครือ และตรวจสอบได้ และที่สำคัญการมอบอำนาจจะต้องไม่เป็นการสละหรือโอนอำนาจนิติบัญญัติซึ่งเป็นหน้าที่ของรัฐสภา

[1] รดาวรรณ เกื้อกูลเกียรติ "กฎหมายลำดับของประเทศไทย" วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ 2534, หน้า 24-26

[2] K.C. David “Administrative Law : Case – Text – Problems”, 6 th ed (St.Poul, Minn : West Publishing Co., 1971 p. 33 34)

[3] รดาวรรณ เกื้อกูลเกียรติ อ้างแล้ว หน้า 25

[4]K.C.Davis, op.cit., footnote 1, p.36

[5] รดาวรรณ เกื้อกูลเกียรติ อ้างแล้ว หน้า 25