#當了8年多媽媽 學習當了8年多的雙胞胎媽媽這角色 心得那就是「媽媽真的很不容易但卻很值得」 生還好⋯教比生更重要！教養就是身教言教更是當孩子榜樣與學習的對象🏆 為了雙寶，我這個邊緣人開始學習更有禮貌、更付出更接觸人群 為了雙寶，我開始陪孩子時儘量不碰工作 為了雙寶，無論何時都要待命ON狀態 （例如看牙齒看眼睛送上下學陪上鋼琴上游泳假日不能賴在家要去外面活動） 為了雙寶，每天一早起來做早餐，儘量能自己做就不吃外食 即使再累，也要陪孩子討論與聊天談談人生態度與生活怎麼過 什麼不好的都不能做因為身教很重要！（尤其還更要篩選語言⚠️） 要幫他們留意大人言論與行為是否適合 調整自己與避免道德觀念不同的長輩平輩 即便ㄧ有點偏差就要馬上告知並導正 有時會在意自己做的不夠好，例如可以用更彈性或者是更溫和的態度面對但還是容易森氣氣 雖不完美但阿母會努力邁進！這是我人生的課題與自我成長必經過程 看著雙寶們逐漸長大，唯一的感想就是 當年生下你們，真好❤️ 人生只有一次沒有兩次！所以更珍惜這美好的家人緣分 對了還要感謝我家神隊友蔡奶爸（他才是真正蔡媽媽，我是半個大孩子😂還在認真學習當媽媽角色） 祝福全天下的媽媽們母親節快樂🎁 我們繼續在這個崗位上學習與努力💪 #母親節快樂 #媽媽日常 #媽媽

一些曰彤拍的我

วันที่ 21 เดือน กรกฎาคม 2562 เมื่อปีที่แล้วเป็นวันแรกที่ได้เข้าสำรวจอาคารแล้ววันนี้ก็ครบรอบหนึ่งปีที่เข้าปรับปรุงอาคาร จากการทำงานที่พบอุปสรรคมากมายจึงเรียกชื่อโปรเจคนี้ว่า”ความเจ็บปวดที่งดงาม”ภายใต้ชื่อ The mustang bluโดยมีเจตนาอนุรักษ์อาคารเก่าให้สามารถกลับมางดงามและใช้ประโยชน์ได้อีกครั้ง....เช้าวันที่ 11 สิงหาคม 2563 เช้าที่กำลังวุ่นกับการอบขนมปังและต้องใช้สมาธิ พนักงานได้มาแจ้งว่ามีผู้มาขอพบ โดยได้ตอบว่าขอเวลาอีก 1-2 ชม เพราะพึ่งอบขนมเกรงว่าจะไหม้ ให้พนักงานสอบถามชื่อและเรื่องที่จะพูดคุย คำตอบที่ฝากไว้คือผู้มาพบเป็นตัวแทนของครอบครัวที่เคยอาศัยที่อาคารแห่งนี้เมื่อเกือบ 90 ปีก่อน อยากจะมาพูดคุยและขอบคุณที่ช่วยอนุรักษ์อาคารไว้ ทันทีที่ได้ยินทำให้จอยถอดผ้ากันเปื้อน และออกจากครัวไปพบทันที ภาพข้างหน้าคือพี่ผู้ชายแนะนำตัวว่าชื่อตุ้ม หรือพี่ตุ้ม เราเท้าความถึงอดีตกันพอสมควร ทำให้ทราบรอยต่อที่ตามหาว่าที่นี่เคยเป็นธนาคารมาก่อน หรือเคยเป็นอะไรมาก่อน เราก็ได้ข้อสรุปว่าที่นี่เคยเป็น โรงพยาบาลสำหรับตรวจ หู ตา คอ จมูก ชื่อ รพ. ฮัทไกว โดยเสมือนเป็นคลีนิคแบบสมัยนี้ไม่ได้มีห้องให้พักค้างคืน มีเพียงตรวจรักษาอาการ และมีแผนกขายยาแผนจีน และแผนปัจจุบันในยุคนั้น ที่ถือว่าทันสมัยพอสมควรในสมัยก่อน และครอบครัวคุณปู่ของคุณตุ้มคือ Dr. Oh Kyo Shiu ยังเคยพักอาศัยอย่างร่มเย็นเป็นสุขเป็นเวลา 10 กว่าปี จนถึงยุคเปลี่ยนแปลงการปกครองสมัยจอมพล ป.พิบูลสงคราม จึงเลิกกิจการและภายหลังมีการเปลี่ยนการใช้งานอาคารเป็นธนาคารในเวลาต่อมา ครั้งนี้จอยได้มีโอกาศได้เห็นภาพภายในอาคารจากพี่ตุ้ม ซึ่งล้วนเป็นภาพหาดูได้ยากและเป็นประโยชน์อย่างยิ่ง ในภาพเผยให้เห็นเสาที่งดงามของอาคาร โดมช่องแสงกลางอาคาร พื้นกระเบื้องเดิมที่เราพบซากตลอดช่วงการปรับปรุง เด็กๆในภาพปัจจุบันยังมีชีวิตอยู่เป็นคุณปู่ คุณตา อายุ 86-90 ปี (โดยประมาณ) วันนี้เป็นอีกวันที่ดีใจมากที่ได้เห็นว่าโครงสร้างอาคารได้กลับไปใกล้เคียงเหมือนเมื่อ 90 ปีก่อน เราต่อเรื่องราวกันอีกพักใหญ่ ก่อนที่พี่ตุ้มจะลากลับ ก็มีคำถามขึ้นมาว่าคุณจอยตั้งใจวางเปียโนไว้ตรงนี้หรือครับ ? มันคือที่เดิมที่เคยมีเปียโนตั้งอยู่ ตอนแรกฟังยังไม่ค่อยเข้าใจ จึงก้มมองภาพและสังเกตอีกครั้ง จริงๆด้วยในมุมนี้ที่เดิมเคยตั้งเปียโน ไม่มีคำตอบใดๆดังขึ้น มีเพียงรอยยิ้ม....แทนการจบบทสนทนาที่มีค่าเป็นอย่างยิ่ง ขอบคุณครอบครัวคุณปู่ Dr. Oh Kyo Shiu และดร.วีระชัย วรรณึกกุล ที่ให้เกียรติมาร่วมแสดงความยินดีที่อาคารกลับมางดงามดังเดิม เสมือนช่วยการันตีว่าความเจ็บปวดนี้....งดงามจริงๆ