[Sun Wukong (Raja Monyet): Antara Mitos Dan Realiti]

Cerita dalam novel Journey To The West sudah tidak asing lagi di kalangan masyarakat kita. Kini kisah novel ini sudah banyak diadaptasi ke dalam bentuk filem. Antara watak yang terkenal adalah seekor raja monyet yang bernama Sun Wukong.

Kisah perjalanan sami cina Xuanzang yang menjadi watak penting perjalanan ke Barat (ke India) merupakan kisah sejarah. Sami Xuanzang hidup sekitar 602-664 M di zaman dinasti Tang. Pada zaman kanak-kanak, nama asal beliau adalah Cheng Yi. Ketika kecil beliau dikatakan seorang yang cerdas dan cepat belajar. Beliau mempelajari kedua-dua aliran Buddha dari aliran Mahayana dan juga Theravada di Vihara Jing Tu dan akhirnya beliau cenderung kepada aliran Mahayana. Setelah itu beliau diberi nama Buddhis iaitu Xuanzang.

Perjalanan beliau ke Barat atau India bertitik tolak dari perasaan ketidak puasan hati beliau terhadap kitab sutra agama Buddha yang beliau pelajari. Beliau dapati terdapat banyak terjemahan yang berbeza ke atas sesebuah sutra, dan kebanyakannya bertentangan antara satu sama lainnya. Hal ini disebabkan kerana penterjemahan kitab Buddha tersebut kebanyakan dilakukan oleh para sami luar dari India atau negeri lainnya. Selain itu, perbezaan aliran dalam agama Buddha juga menjadi isu besar bagi Xuanzang kerana pada awal abad ke-7 M, negara China telah menjadi medan konflik yang besar antara para pengikut Buddha aliran Yogacara, iaitu antara ajaran Yogacara berdasarkan karya Asanga dan ajaran Vasubandhu beserta pengikut aliran Theravada dan Mahayana.[1]

Hasil pertembungan inilah membawa Xuanzang bertekad untuk dapatkan kitab suci agama Buddha (sutra) yang terawal di India yang merupakan tempat kelahiran Siddharta Gautama Buddha dan bertekad mahu mengetahui maksud sebenar dari kitab asal. Beliau mahu menjauhi konflik perbalahan dari sudut penterjemahan kitab suci yang berlaku di negaranya. Dari situlah beliau memulakan perjalanan panjang dengan mengembara ke India seorang diri pada tahun 629 M untuk dapatkan kitab suci yang terawal.[2]

Bermulanya Penulisan Novel

Sekitar 900 tahun selepas kematian Xuanzang terdapat seorang penulis novel dan pemuisi dari China bernama Wu Cheng’en (1500-1582 M) pada dinasti Ming (1368-1644 M) telah menulis sebuah novel perjalanan sami Xuanzang dengan menambah khayalannya ke dalam perjalanan sami tersebut. Novelnya dinamakan His Yu Chi atau Catatan Perjalanan ke Barat. Novel ini diiktiraf sebagai salah satu karya sastera agung di China.

Di dalam novel ini, Wu Cheng’en memperkenalkan beberapa orang pendamping sami Tang Sanzang (Xuanzang) semasa ke India antaranya adalah Sun Wukong iaitu raja monyet yang memiliki tongkat sakti, Tie Pat Kay seorang berwajah babi dan juga Sam Cheng.[3] Ia adalah penambahan karekter untuk menjadikan jalan penceritaan sami Tang lebih menarik.

Wu Cheng’en mengetengahkan watak utama di dalam novel tersebut iaitu Sun Wukong yang merupakan seekor monyet sombong yang kuat. Raja monyet ini sering berdamping dengan sami Tang sehingga mendapatkan kitab Sutra di India. Hasil daripada penulisan novel ini, kisah Sun Wukong mendapat sambutan dari kalangan masyarakat China termasuklah Jepun. Malah watak Son Goku di dalam cerita Dragon Ball juga merupakan pengaruh daripada novel tersebut.

Berlakunya Penyembahan

Setelah sekian lama masa berlalu, akhirnya Sun Wukong disembah oleh orang cina terutama dari aliran Taoisme. Tidak sedikit altar sembahan orang Cina yang memiliki patung Sun Wukong malah terdapat kuil yang dibina khas untuk menyembah raja monyet ini. Pada asalnya Sun Wukong hanyalah watak khayalan yang ditambah oleh Wu Cheng’en di dalam novelnya. Oleh kerana watak itu dipalitkan dengan imej agama dengan membantu sami Tang mengembara lalu watak khayalan itu juga dianggap sebagai sembahan suci lalu dipatungkan dan disembah.

Ada sebahagian sasterawan cina mengatakan watak Sun Wukong ini terpengaruh dari watak Hanuman di dalam kitab suci Ramayana (Hindu) yang merupakan monyet yang menolong Sri Rama. Mereka berspekulasi bahawa tidak mungkin cerita Ramayana terkenal di India itu tidak sampai ke China. Jadi mereka berpandangan pasti akan ada pengaruh Hanuman pada novel Wu Cheng-en itu.[4]

Kesimpulan

Kisah pengembaraan sami Xuanzang dari China ke India merupakan perjalanan sebenar. Akan tetapi novelis Wu Cheng’en menokok tambah perjalanan Xuanzang dengan watak-watak sampingan seperti Sun Wukong untuk menjadikan pejalanan itu menarik.

Akan tetapi hasil daripada itu menyebabkan wujudnya sebahagian Taoist menganggap ia adalah makhluk suci lalu dipahat patungnya lalu disembah. Watak khayalan novel yang diadun dengan unsur agama akhirnya menjadi bahan sembahan pada kemudian hari.

Nota kaki:

[1] Yogacarya-bhumi & Pratityasamutpadadi Vibhangga nirdesa. Lihat Taranatha (2013). Sejarah Buddhisme di India, Penerbit Kadam Choeling, Indonesia hlm 426-428
[2] https://web.archive.org/web/20070221205657/http://www.vbtutor.net/Xiyouji/history.htm
[3] Lihat David Kherdian, Cheng'en Wu (2005). Jorney To The West, Shambhala, Boulder, USA.
[4] Pandangan dari sasterawan Cina Hu Shi dan Ji Xian Lin. Dan boleh lihat http://niasindiainchina.in/2016-01-31/chinese-and-india-monkey-gods-king-and-hanuman/

R&D TEAM MRM

有人問過我關於一些著名通靈人的作品，例如：奇蹟課程（A Course In Miracle）、Abraham Hicks、賽斯等等。（如果你會看英文，還有更多）

這類書籍，我沒辦法看完的原因有幾個：一，是我的腦袋不能接受文學式模棱兩可的真理（太多浪漫廢話）；二，一些是講死無對證的神話；三，通靈人的書的特色，往往書中概念是雜亂無章的。

浪漫廢話的目的也很容易理解：寫得很具體的話，越容易被辯駁。發生在超級太古時代、他星世界或異次元國度的事，不管是當作真實歷史記錄抑或是隱喻，聽眾都無法辯駁。

為甚麼大部份通靈人的概念會雜亂？

這可能跟我們大腦有關。他們的概念其實就好像我們作夢時一樣，故事、概念都不是直線式的。除了平行，還會跳躍式的。（其實一些舊約的章節，也差不多）

我舉個例子：今早我確實做了個怪夢，夢到在機場時，看到一飛機失事，掉在機場門口不遠的地方。眾人混亂中，逃到一候機室中等候指令。我問了一個空姐在候機室等待，是否常態。她說看情況。之後領導者出現人群中，告訴我們空難是一印尼回教極端分子做的，名字是H字為頭。然後我在一張圖表上，看到這是世界末日的開始。但，我們也不需要太悲觀，因為地球毀滅後，不同的地球部份會再循環成為各個不同的星球。地球到時候不再是孤獨的一顆行星，而是一個網絡的行星群。沒有東西會完全毀滅，只是不斷的循環。

我不是開玩笑，今早我真的做了這個夢。

其實通靈也沒甚麼大不了，它的模式跟人腦意識流出現靈感的模式差不多：靈感出現之前，一樣也是雜亂無章的。只不過通靈人的模式比較實體，而且是透過一套鬼神思想來詮釋。

它基本上就是靈感，從抽象一端就是意識流，從具體的另一端，就是所謂的通靈。

而且這些通靈人若做心理測試的話，會發現是有精神分裂或狂躁憂鬱症的跡象。（這個統計在台灣已經做過乩童的心理測試）

而且，我所認識的通靈人，都是身體有病的。

通靈是否一無是處？

不竟然。

大乘佛教講哲學的幾部重要論典，都是跟通靈有關。例如：無著（Asanga）跟彌勒菩薩學了唯識。藏傳宗客巴祖師跟文殊菩薩學中觀。

但，你們也不要太快的認為只要通靈，就可以寫下巨論。這些祖師本身已經非常的博學，有了這些資訊為基礎，通靈見菩薩的時候，你的頭腦才有原料來給你重整。不然的話，就會變成賽斯或奇蹟課程之流的。

你通靈的內容會被你腦中的資訊和文化水平所主宰。華人文化嚴重的局限著靈媒的發展，只會把他們用在問神、治病、趕鬼和畫符的文化裡面。

據聞，Xerox的發明是老闆聽老外靈媒的建議而做的。

我們可以看到佛教哲學文化、民間信仰文化和創業家文化下所產生的通靈人，格局和素質就不一樣了。

（註：佛教的祖師們，從市場行銷的角度，可能也會托菩薩現身指示，來包裝自己的創意，好讓被自己的徒弟接受。那個年代的文化確實如此）

所以，在我的《念力道》課程中，我有建議過有通靈的朋友，走效果導向的實際主義路線，才會比較安全。不然，就會變得閉門造車的妄想主義者。（例如，一些通靈者不斷的要跟人鬥法，要跟妖魔鬥法，簡直比網絡電玩更精彩）

一個普通人或正常人，其實能夠借用部份所謂的通靈（或精神分裂現象）來給自己一些靈感上的優勢。你只要會把自己的靈感具體化，甚至儀式化，就會越來越多優質的靈感。與其跟一鬼神通靈，不如說是跟自己的靈感通靈。